"We can see that dreamlike qualities are characteristic of Expressionist drama. Typically a play would be presented with distorted and architecturally improbable settings, pools of light and deep, atmospheric shadows created by the recently developed and sophisticated electric spotlights; drab black, grey or white as the predominant ‘colours’ or else garish and clashing visual impacts. Acting would be emotionally charged, studiedly non-realistic, with staccato vocalisations, chanting and other forms of ‘heightened’ use of language. Facial expressions or masks might be grotesque, physical action mechanical or bizarre, the entire impact seeming arbitrary and subjective, and frequently dreamlike. Concepts of plot, narrative or grammar might appear to have collapsed in rebellion against a variety of forms of oppression and the inner experiences revealed were often of a tortured nature. The ghastly slaughter and mechanical fury of the First World War, resulting in mental illness and terrifying images for an entire generation, was evident in the staging of many of the plays".
«Είναι φανερό ότι τα ονειρικά στοιχεία χαρακτηρίζουν το εξπρεσιονιστικό δράμα. Συνήθως, ένα έργο παρουσιαζόταν με παραμορφωμένα και αρχιτεκτονικά απίθανα σκηνικά, δέσμες φωτός και βαθιές, ατμοσφαιρικές σκιές που δημιουργούνταν από τους τότε νεοεμφανιζόμενους και εξελιγμένους ηλεκτρικούς προβολείς· το μουντό μαύρο, το γκρι ή το λευκό κυριαρχούσαν ως 'χρώματα', ή εναλλακτικά χρησιμοποιούνταν κραυγαλέα και συγκρουόμενα οπτικά εφέ. Η υποκριτική ήταν συναισθηματικά φορτισμένη, σκόπιμα μη ρεαλιστική, με στακάτη εκφορά, ψαλμωδία και άλλες μορφές 'υπερτονισμένης' χρήσης της γλώσσας. Οι εκφράσεις του προσώπου ή οι μάσκες ήταν συχνά γκροτέσκες, η σωματική κίνηση μηχανική ή παράξενη, με το συνολικό αποτέλεσμα να φαντάζει αυθαίρετο, υποκειμενικό και συχνά ονειρικό. Οι έννοιες της πλοκής, της αφήγησης ή της δομής έμοιαζαν να έχουν καταρρεύσει σε μια εξέγερση ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης, ενώ οι εσωτερικές εμπειρίες που αποκαλύπτονταν ήταν συχνά βασανιστικές. Η φρικαλεότητα της σφαγής και η μηχανική μανία του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που κληροδότησε ψυχικά τραύματα και τρομακτικές εικόνες σε μια ολόκληρη γενιά, ήταν εμφανείς στη σκηνική παρουσίαση πολλών από τα έργα».
Τα κύρια χαρακτηριστικά του εξπρεσιονισμού στο θέατρο.
Pickering, K. (2005). Key concepts in drama and performance. Basingstoke & New York: Palgrave Macmillan. Βλ. σσ. 141-142.